Volumen objekta stapa se sa pejzažom, stvarajući dvoslojni zid koji reflektuje tradiciju i prirodu primorskog okruženja.

Autori: Branislav Mitrović dia, Siniša Tatalović dia, Ognjen Krašna m. arch.

Saradnici: Vanja Miletić (autor projekta enterijera)

Autor fotografija: Relja Ivanić

Brgp: 2568m²

*Objekat ima dvije podzemne etaže, sa kuhinjom, restoranom i tehničkim prostorijama. Autoliftom je obezbjeđen ulaz u garažu iz novoprojektovane ulice SK2. U prizemlju i na prvom spratu projektovani su recepcija i javni hotelski sadržaji. Između ulaza na nivou magistrale i najnižeg platoa, omogućena je pješačka pasarela koja omogućava otvoreni prolaz do plaže, mimo komunikacija u funkciji samog objekta. Na svim gornjim nivoima projektovani su apartmani približne veličine od 140m², a posebni prostorni i ambijentalni kvalitet imaju apartmanske jedinice na drugom nivou Trakta 1 sa izlazom na denivelisane terase krova, bazen i krovnu baštu.

Arhitektonski koncept se ogleda u opredjeljenju da pored očuvane prirodno-građene strukture sa tradicionalnim kamenim zidovima-međama, ne ponavlja arhitekturu kuće, već da oponaša arhitektoniku zida koja je svojstvena prostorima maslinjaka. Takvim opredeljenjem je favorizovana geometrija „vrtače“, koja je karakteristična za čitav lokalni prostor i tipologiju primorskog okruženja.

Osnovni volumen hotela, pozicioniran je između dvije paralelne ravni, tj. dva karakteristična zida, od kojih prvi, orjentisan ka pristupnom platou prema jadranskoj magistrali, preuzima izgled i funkciju kamenog podzida sa kulama. Sa druge strane gdje se objekat cijelom površinom fasade okreće ka moru, zid je tretiran kao dvoslojni ekran koji je i reflektujući i programski, sa pokretnim aluminijumskim zastorima – žaluzinama ispred stakla.

U podražavanju se nalazi autorski stav koji je odgovoran, prije svega, prema zahtjevanom projektnom programu (i gotovo mehaničkoj funkcionalnosti komunikacije između različitih sadržaja, kakvu zahtjevaju hotelski turistički kompleksi), ali koji sa druge strane pronalazi kapacitet da stapanjem sa slikom predjela sačuva kontinuitet postojećeg pejzaža. U ovom smislu, pozicioniranje objekta ima višestruki smisao, jer je sa jedne strane značajan pogled iz samog kompleksa, ali sa druge i pogled na kompleks, koji obuhvata dvije pozicije izvan objekta: prvu, na pristupnoj strani magistrale, koja predstavlja zaravan na vrhu litice i sa koje je objekat u najvećoj mjeri ukopan, i drugu, sa mora i plaže gdje se čitava površina fasade otvara u širini litice, te tako u punoj dimenziji izlaže perspektivi svakog pogleda sa mora ka obali.

U odnosu na ove dvije moguće pozicije, volumen objekta nestaje u dvostrukoj artikulaciji zida. Sa jedne strane, on predstavlja podzid od kamena, artefakt i čvrstu strukturu koja podupire terenski iskop i nagovještava kontinuitet vrtača koje se horizontalno pružaju niz padinu. Sa druge, on predstavlja ekran i mjesto komunikacije, gdje se pučina otvara vizurama iz soba, ali gdje kombinacija staklenih ravni i aluminijumskih zastora daje fasadi, umjesto tvrde strukture unutrašnjeg volumena, mekoću reflektovane predstave naspramnog predela. Tako nastaju dva lica kuće, kao refleksi na dvojako okruženje, a istovremeno se zahtjevani program logično savladava ne opterećujući formu ni gabarit.